| تبليغات | X |
|
فرازي از دعاي عهد:
بار خدايا ! ما را از ياوران مهدي (عج) و كمك كنندگان و مدافعان وي قرار ده، آنان كه در پي مقاصدشان شتافتند، اوامرش را امتثال كردند، به حمايت از او برخاستند، به سوي اراده اش مشتاقانه سبقت ميگيرند، و در حضور حضرتش به درجه رفيع شهادت ميرسند، اي خدا! آن طلعت بلند بالا و چهره زيبا را به من نشان بده، او را از پرده غيبت برون آر! و بر چشمانم با نگاهي بر او ميافكنم سرمه كش، آمين يا رب العالمين
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم اسفند 1388ساعت 17:55 توسط امید
|
بسم یار
ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق برو ای خواجه عاقل هنری بهتر از اين ما اگر دیوانه نیودیم عاشق نمیشدیم زیرا تنها در دیوانگی است که این همه درد را تاب می آوری! هنری جز شوریدگی وشیدایی انهم نه به غایت بل به نقص ندارم... بر زبان هر چه برانی بر باد است هرچه مکتو بست نزد دلبر سندی سپرده ... چه کنم جانان من؟! این غروب دلگیر که از میان انبوده ابرهای پشته شده نمایان است و خبر از نیامدنی مکرر میدهد و بی لیاقتی من و امثال من ! آیا فرصتی هست!؟ دلبر شوخ چشم ایا این قلب نیمه کاره فرصتم میدهد تا بمانم و جمال بی مثالت را ببینم ؟ دعایم کن از تو می خواهم دعایم کنی به عاقبتی بخیر که خیرش دیدار ظهورت باشد. ادرکنی یا عشق یا ابا صالح
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم اسفند 1388ساعت 17:51 توسط امید
|
اي نفست چارهء درماندگان
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم اسفند 1388ساعت 17:49 توسط امید
|
یک الف بعد هم سه تا نقطه؛
اي مهربانم! آيا صداي گوشه نشينان به ظهور مهدي (عج) را بي پاسخ خواهي گذاشت؟ آيا گرفته ترين نگاه ها در سپيده دمان كه مهديت را سلام مي گويند، ناديده خواهي گرفت؟ آيا سينه هاي بيدار منتظران را كه در اين عصر انجماد عاطفه ها و در مرداب غيبت كه هنوز هم فرج مهدي تو را آرزو مي كنند، ناشنيده خواهي گرفت؟ اي مهربانم! دروازه اي از بركات به رويت مهدي ات را بگشا و نصرت و پيروزي اش را كفايت فرما، باشد كه مهدي (عج) اسلام را ظاهر و سنت رسول مهربان خدا را آشكار و باهر كند. در روزگار غيبت خورشيد به سر مي بريم، رسيدن به اين حد كفايت كه امام را بشناسيم همان گوهر والاي معرفت است... مولا جان! هنگامي كه با هق هق جمكران در را به روي نا اميدي مي بنديم، دمي كه با حنجره زخمي انتظار، اشتياق خود را با دعاي فرج روي گونه هاي گرم و اميدواري مي فشاريم. وقتي در تلألو سوگند «والعصر» می نشینیم یا وقتی سوگواره های دعای سمات را بهانه ای می کنیم تا کدورت های دلگیرانه عصر جمعه را کنار بزنیم، باور مي كنيم كه مي آيي...
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم اسفند 1388ساعت 17:48 توسط امید
|
او به خاطر گناهان و به خاطر اعمال [بد] ما است که [بیش از] هزار سال در بیابانها در به در و خائف است. سبب غیبت امام زمان(ع) خود ما هستیم. زیرا دستمان به او نمیرسد وگرنه، اگر در میان ما بیاید و ظاهر و حاضر شود چه کسی او را میکُشد؟ آیا جنّیان او را میکُشند یا ما انسانها؟ ما پیشتر و در طول تاریخ ائمه(ع) امتحان خود را پس دادهایم! از مهمترین دعاها، دعای فرج امام زمان(ع) است. همة مشكلات مردم و حكومتها از غیبت آن حضرت است. برای رفع مشكلات اجتماعی و حوائج مردم باید همانطوری دعا كرد كه انسان برای رفع مشكل خودش دعا میكند. دعا اگر دعا باشد تأثیر خواهد كرد». چیزی که باعث شرمندگی و خجالتزدگی ما میشود این است که امام زمان(ع) همه چیز را میداند و همه چیز را میشنود. معصومین(ع) «عین الله الناظرة و اذن الله السامعه الواعیه» [= یعنی چشم بینا و گوش شنوای خداوند] هستند. اگر حرفی زده میشود حتی قبل از آنکه دیگران و کسانی که در مجلس هستند، بشنوند، آنها میشنوند. چرا کاری نمیکنید که همیشه خودتان را پیش آن حضرت ببیند؟ [اگر] ما او را نمیبینیم، او که ما را میبیند. پس چرا اینقدر دوریم؟ آیا نباید توجه داشته باشیم که ما رئیسی داریم که بر احوال ما ناظر است؟ وای بر احوال ما اگر در کارهایمان او را ناظر نبینیم و یا او را در همهجا ناظر ندانیم! با وجود اعتقاد به داشتن رئیسی که «عین الله الناظر＼» است آیا میتوانیم از نظر الهی فرار کنیم یا خود را پنهان کنیم؟ چه پاسخی خواهیم داد؟
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم اسفند 1388ساعت 17:39 توسط امید
|
|
|
